YARGITAY 12. CEZA DAİRESİ

12. Ceza Dairesi         2023/4467 E.  ,  2023/3453 K.
"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2022/112 E., 2022/494 K.
SUÇ : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında Dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz eden sanık müdafiinin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Edirne 3. Sulh Ceza Mahkemesinin, 31.12.2013 tarihli ve 2013/94 Esas, 2013/69 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 179 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının yollamasıyla aynı maddenin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca hükmolunan 1 ay 20 gün hapis cezası ile mahkumiyetine ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın 27.01.2014 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi 17.04.2014 tarihinde kasten yaralama suçunu işlediği, bu suçtan sanığın mahkumiyetine kararı verilmesi üzerine ihbarda bulunulduğu, Edirne 6.Asliye Ceza Mahkemesinin 14.07.2016 tarih, 2015/56 Esas ve 2016/391 Karar sayılı kararı ile sanık hakkındaki önceki hükmün aynen açıklanarak, sanığın trafik güvenliğinin tehlikeye sokma suçundan 1 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

2.Edirne 6.Asliye Ceza Mahkemesinin 14.07.2016 tarih, 2015/56 Esas ve 2016/391 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 09.12.2020 tarihli ve 2020/3825 Esas, 2020/6889 Karar sayılı kararı ile sanığın yargılama konusu eylemi yönünden 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesi kapsamında basit yargılama usûlünün uygulanabilir hâle geldiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Edirne 6. Asliye Ceza Mahkemesi, bozma ilamına uyarak, basit yargılama usûlünün uygulanmasına karar vererek, sanık hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 179 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının yollamasıyla aynı maddenin ikinci fıkrası uyarınca 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 ay 20 gün hapis cezası ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 1 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, verilen hapis cezası paraya çevrilerek, sanık hakkında 740,00 TML adli para cezası ile mahkumiyetine karar verilmiş; sözkonusu karara sanık tarafından itiraz edilmesi üzerine genel hükümlere göre yargılama yapılmış ve Edirne 6. Asliye Ceza Mahkemesi 10.10.2022 tarih, 2022/112 E., 2022/494 K. sayılı kararı ile sanık hakkında 1.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 11.05.2023 tarihli onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz sebebi, zaman aşımının dolduğuna, tebligatın usulsüz olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
Yerel Mahkemenin Kabulü;
1."... sanığın olay tarihinde 1.93 promil alkollü olup, alkolün etkisi ile emniyetli bir şekilde ... sevk ve idare edemeyecek halde olmasına rağmen sevk ve idaresindeki otomobili ile seyir halinde iken direksyon hakimiyetini kaybetmesi sonucu gidiş istikametine göre yolun sol tarafındaki tarlaya girdiği, böylece sanığın üzerine atılı suçu işlediği anlaşılarak sanığın cezalandırılmasına karar verilerek sanık hakkında aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." denilmiştir.

2. Sanığın aşamalarda üzerine atılı suçlamayı ikrar ettiği belirlenmiştir.

3. Sanığın olaydan yarım saat sonra, devlet hastanesinde muayene sonucu alınan kandaki alkol oranı 2.01 promil olduğu görülmüştür.

IV. GEREKÇE
1. Zamanaşımı Yönünden;
Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 179 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının yollamasıyla aynı maddenin ikinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresine tabidir. Dava zamanaşımını kesen nedenlerin varlığı halinde süre yeniden işlemekte ise de, bu süre 67 nci maddenin dördüncü fıkrası uyarınca en fazla yarısına kadar uzayacağının öngörülmüştür. Suç tarihi olan 27.07.2013 tarihinden itibaren 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddenin dördüncü fıkrasında öngörülen 12 yıllık zamanaşımının inceleme tarihinden önce gerçekleşmemiş olduğu anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ve yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Edirne 6. Asliye Ceza Mahkemesi 10.10.2022 tarihli ve 2022/112 Esas, 2022/641 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.09.2023 tarihinde karar verildi.