YARGITAY 12. CEZA DAİRESİ

12. Ceza Dairesi         2022/4030 E.  ,  2024/3943 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2021/969 E., 2021/1585 K.
DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin, müvekkilinin mahkum olduğu hapis cezasının infaz süresinden fazla hapis yattığı gerekçesiyle 40.000 TL maddi ve 100.000 TL manevi tazminatın zarar tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine talebine ilişkin davanın reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdii edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Davacı vekilinin temyiz sebepleri; müvekkili hakkında kesinleşen hapis cezalarının infazı hesap edildiğinde haksız olarak 9 ay 20 gün fazladan cezaevinde kaldığı, bu suretle tazminata hak kazandığı ve taleplerinin reddine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU
İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Gölcük 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/91 Esas – 2018/217 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının kasten yaralama suçundan 5 ay hapis cezası aldığı ve sehven 2. kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre cezasının çektirilmesine karar verildiği, kararın istinaf incelemesi sonucu 04.02.2019 tarihinde kesinleştiği, cezanın infazı sırasında 2. kez tekerrür hükümlerinin uygulanması hususunda tereddüt oluşması sebebiyle mahkemesinden sorulduğu ve 27.04.2020 tarihli ek karar ile önceki kararda düzeltme yapılarak 1. kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği, davacı hakkında 29.05.2019 tarihinde, daha önceki mahkumiyetine dair 10 aylık şartlı tahliyenin geri alınması hükmünün infazına başlanılması sebebiyle 5 aylık hapis cezasının infazının durduğu, şartlı tahliyenin geri alınmasına ilişkin uyarlama yapılarak geçmişe yönelik tahliye edilmesiyle 20.04.2020 tarihinde tekrar 5 aylık hapis cezasının infazına başlanıldığı ve 27.04.2020 tarihli ek karar uyarınca 1. kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre cezasının çektirildiği, hak ederek tahliye tarihinin ise 29.08.2020 olduğu, bu suretle tazminatı gerektirir fazladan infaz edilen bir cezanın olmadığı gerekçesiyle maddi ve manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.09.2024 tarihinde karar verildi.