YARGITAY 12. CEZA DAİRESİ

12. Ceza Dairesi         2022/3009 E.  ,  2024/3883 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2021/491 E., 2021/341 K.
DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız el koyma nedeniyle 500.000 TL maddi ve 500.000 TL manevi tazminatın el koyma tarihinden işleyecek en yüksek kredi faizi ile ödenmesine ilişkin davanın kısmen kabulüne, manevi tazminat talebinin reddine, maddi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 267.162,49 TL tazminatın el koyma tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davalı vekilinin temyiz isteminin esastan reddine karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Davalı vekilinin temyiz sebepleri; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, tazminat şartlarının oluşmadığına, eksik inceleme ile karar verildiğine hükmedilen tazminat miktarının fazla olduğuna, davalı lehine vekalet ücreti hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU
İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Mersin 1. Asiye Ceza Mahkemesinin 2017/937 Esas - 2018/415 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının 5607 sayılı Kanuna Muhalefet suçundan led panel ışıklandırma cinsi eşyalarına 04/08/2017 tarihinde el konulduğu, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 09.11.2018 tarihinde kesinleştiği, elkoyma tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davalı vekilinin sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1- CMK'nın 142/1. maddesine göre karar veya hükümlerin kesinleştiğinin ilgilisine tebliğinden itibaren 3 aylık dava açma süresinin başlayacağı, tazminat davasının dayanağını teşkil eden Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/937 Esas - 2018/415 Karar sayılı kararında CMK'nın 141/2, 232/6. maddelerinde belirtildiği şekilde ilgiliye tazminat hakkı bulunduğunun hatırlatılmadığı da dikkate alınarak, davanın süresinde ve şartlarına uygun olarak açılıp açılmadığının belirlenmesine esas olmak üzere, kararın kesinleşme şerhli örneğinin (CMK'nın 141/2, 232/6. maddelerinde belirtildiği şekilde ilgiliye tazminat hakkı bulunduğuna ilişkin ihtaratın yer aldığı) davacıya tebliğ edilip edilmediğinin araştırılmaması,

2-Davacıya ait el konulan eşyaların mahkemece iadesine karar verilmesinin ardından Gümrük Müdürlüğünce tasfiye bedelinin gümrük işlemleri sonrasında belirlenen vergiler nedeniyle eksik iadesine yönelik uyuşmazlığın davacı ile idare arasında çözülmesi gereken, İdari Yargı mercilerini ilgilendirilen hukuki ihtilaf niteliğinde olduğunda tereddüt bulunmamakla birlikte; davacıya ait el konulan malların el koyma tarihindeki piyasa fiyatının bilirkişi marifetiyle tespit edilerek piyasa fiyatı üzerinden hesaplanan bedel ile tasfiye sonucu elde edilen satış bedeli arasında fark bulunması halinde bu bedelin maddi tazminat olarak ödenmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmemesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/2-a maddesi uyarınca Mardin 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.07.2024 tarihinde karar verildi.