YARGITAY 12. CEZA DAİRESİ

12. Ceza Dairesi         2022/2351 E.  ,  2023/2819 K.
"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2021/954 E., 2022/143 K.
SUÇ : Taksirle yaralama
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Kayseri 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.01.2016 tarihli ve 2014/711 Esas, 2016/97 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 89 uncu maddesinin dördüncü fıkrası, 62 inci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve sürücü belgesinin 3 ay süreyle geçici olarak geri alınmasına karar verilmiştir.

2.Kayseri 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.01.2016 tarihli ve 2014/711 Esas, 2016/97 sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 21.09.2021 tarihli ve 2019/10963 Esas, 2021/6005 Karar sayılı kararı ile tam kusurlu sanık hakkında alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayini gerekliliği ve bilinçli taksir koşullarının oluştuğunun gözetilmemesi nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Kayseri 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.02.2022 tarihli ve 2021/954 Esas, 2022/143 sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 89 uncu maddesinin dördüncü fıkrası, 62 inci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası ve1412 sayılı Kanunun 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılması ile sürücü belgesinin 3 ay süreyle geçici olarak geri alınmasına karar verilmiştir.

4.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.05.2022 tarih, 2022/49982 sayılı tebliğnamesi ile hükmün onanması talep edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz istemi, lehe indirim maddelerinin uygulanmadığına, para cezasının ertelenmesine karar verilmesine ve resen gözetilecek nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1.Mahkeme gerekçesinde "Eylem tarihinde sanığın sevk ve idaresindeki ...plakalı aracı ile seyir halinde iken trafik ışıklarında kırmızı ışıkta duran müşteki ...'ın kullandığı araca arkadan çarpması sonucu doktor raporunda belirtildiği üzere basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde müştekilerin yaralanmasına neden olduğu, meydana gelen kazada 18/11/2014 tarihli bilirkişi raporunda belirtildiği şekilde; sanık ...'ın önündeki araçları yeterli ve güvenli bir şekilde takip etmediğinden dolayı tamamen asli kusurlu olduğu, müşteki ...'ın ise kazanın oluşumunda kusur ve ihlalinin olmadığı, sanığın ikrara yönelik savunmaları, dosyada mevcut adli raporlar, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından anlaşılmış olup, sanığın işlemiş olduğu Taksirle Birden Fazla Kişinin Yaralanmasına Neden Olma suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 89/4 maddesi gereğince sanığın tam kusurlu olması ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı dikkate alınarak taktiren alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle cezalandırılmasına, sanığın kazanın oluşumuna bilinçli taksir ile sebebiyet verdiği anlaşıldığından TCK'nın 22/3 maddesi gereğince cezasının arttırılmasına, sanık hakkında takdiri indirim uygulanmasına, mahkememizin 2014/711 esas 2019/97 karar sayılı ilamı ile sanık hakkında 3.000 TL hapisten çevrili adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 2019/10963 esas 2021/6005 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, aleyhe istinaf olmaması ve bu hususun sanık yönünden kazanılmış hak oluşturduğu anlaşılmakla, sanığın neticeten 3000 tl adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın kusurlu olduğu dikkate alındığında TCK 53/6 maddesi gereğince, sürücü belgesinin 3 ay süre ile geri alınmasına yasaklama ve geri almanın hükmün kesinleşmesi ile yürürlüğe girmesine ve cezanın tümü ile infazında itibaren başlamasına, sanığa verilen cezanın adli para cezası olması, kasıtlı bir suçtan mahkumiyetinin bulunması ve sanık hakkında daha önceden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş olması da dikkate alınarak, sanık hakkında TCK'nın 51 ve CMK'nın 231/5 maddelerinin uygulanmasına takdiren yer olmadığına karar vermek gerekmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." denilmiştir.

2.Sanık savunmasında alkollü olduğunu kabul etmiş kırmızı ışığın yandığını gördüğünü ancak aracı durduramadığını beyan etmiştir.

3.Müştekileri basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandıkları, şikayetçi olukları tespit edilmiş ancak yargılama aşamasında kendilerine ulaşılamamıştır.

4.Kazadan sonra saat 01.24'te sanıkıtan alınan kan numunesinde yapılan tetkikte 1,34 promil alkollü olduğu anlaşılmıştır.

5.Dosya içerisinde mevcut bilirkişi raporuna göre önlerinde giden aracı güvenli mesafeden takip etmeyen sanığın tam kusurlu olduğuna yönelik görüş bildirilmiştir.

IV. GEREKÇE
1.Yapılan inceleme neticesinde yerel mahkemece toplanan deliller ışığında suçun subütunda ve mahkeme yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde herhangi bir isabetsizlik bulunmamış; adli para cezasının ertelenmesi mümkün olmadığından sanığın, lehe indirim hükümlerinin uygulanmadığına ve ertelemeye yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

3. Kayseri 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.01.2016 tarihli ve 2014/711 Esas, 2016/97 karar sayılı kararının yalnızca sanık tarafından temyiz edilmesi nedeniyle, ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkı oluştuğundan, ilk hükümde sanık hakkında tayin edilen ceza miktarının infaz aşamasında gözetilmesi gerektiği dikkate alınmaksızın, sanığın neticeten 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuş ise de; bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde (3) numaralı bentte açıklanan nedenle Kayseri 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.02.2022 tarihli ve 2021/954 Esas, 2022/143 Karar sayılı kararına yönelik temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün (5) numaralı paragrafının hükümden çıkarılarak yerine " 28.01.2016 tarihli ve 2014/711 Esas, 2016/97 karar sayılı hükmün yalnıza sanık tarafından temyiz edilmesi nedeniyle, halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanunun 326 ıncı maddesinin son fıkrası dikkate alınarak, sanık hakkındaki 3.000,00 TL adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün infaz aşamasında gözetilmesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle, hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.09.2023 tarihinde karar verildi.