YARGITAY 12. CEZA DAİRESİ

12. Ceza Dairesi         2021/9697 E.  ,  2023/3054 K.
"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2019/222 E., 2019/195 K.
DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat
HÜKÜM : İstinaf Başvurusunun Esastan Reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Davacı vekili 02.10.2018 tarihli dava dilekçesinde özetle; "müvekkilinin 01.08.2017-07.08.2017 tarihleri arasında örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan gözaltında, 07.08.2017-27.09.2017 tarihleri arasında tutuklu kaldığını, yapılan yargılama neticesinde beraatine karar verildiğini, haksız tutuklama tedbiri nedeniyle 50.000 TL maddi, 500.000 TL manevi tazminatın tutuklama tarihten tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini" talep etmiştir.

2. Davalı vekili 18.03.2019 tarihli cevap dilekçesinde özetle; "davanın süresinde açılmadığını, tazminat talebinin yasal dayanaktan yoksun olduğunu, davanın reddi gerektiğini" beyan etmiştir.

3. Mardin 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.09.2019 tarihli ve 2019/183 Esas 2019/134 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 12.12.2019 tarihli ve 2019/222 Esas 2019/195 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı ve davalı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 03.12.2021 tarihli, davacı lehine eksik manevi tazminata hükmolunmasının hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle hükmün bozulması görüşünü içerir tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Davacı vekilinin temyiz istemi; hükmedilen maddi ve manevi tazminat miktarlarının düşük olduğuna ilişkindir.

III. DAVA KONUSU
Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü
İlk Derece Mahkemesince; davacı hakkında Gelir İdaresi Başkanlığından alınan yıllık gelir vergisi beyannamesinde davacının tutuklama öncesi yıllarda ve 2017 yılında ticari kazançlara ilişkin bildirimleri incelendiğinde zararının olduğu, yine davacı hakkında yapılan 16.05.2019 tarihli sosyal ekonomik araştırmada davacının başka gelirinin olduğuna ilişkin bir durumun tespit edilemediğinin anlaşıldığı ve davacının mahrum kaldığını iddia ettiği kazanca ilişkin herhangi bir delil ve emareye rastlanılmadığından asgari ücret tutarından hesaplama yapılarak gözaltında geçen 6 gün tutuklulukta geçen 51 gün ve toplamda 57 gün için 2.667,90 TL maddi tazminatın ve 5.000 TL manevi tazminatın tutuklama tarihi olan 07.08.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalı hazineden alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü
Bölge Adliye Mahkemesince; vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre mahkemenin kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı, delillerde ve işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığı, toplanıp karar yerinde gösterilen deliller uyarınca oluşan kanaat ve takdirin dosya kapsamına uygun bulunduğu anlaşıldığından, davacı ve davalı vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE
Tazminat talebinin dayanağı olan Mardin 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/276 Esas ve 2018/195 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan 01.08.2017-27.09.2017 tarihleri arasında 1 ay 26 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 11.07.2018 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

Davacı vekilince dava dilekçesinde maddi ve manevi tazminatlar için tutuklama tarihinden itibaren faize karar verilmesi talebinde bulunduğu, İlk derece mahkemesince maddi tazminata ilişkin faiz başlangıcının "tutuklama tarihi olan 07.08.2017" olarak belirtilmesi gerekirken yazım hatası yapılmak suretiyle "gözaltı tarihi olan 07.08.2017" olarak yazılması mahalinde düzeltilerebilir hata olarak görülmüştür.

Davacı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden;
1. Davacı hakkında Gelir İdaresi Başkanlığından alınan yıllık gelir vergisi beyannamesinde davacının tutuklama öncesi yıllarda ve 2017 yılında ticari kazançlara ilişkin bildirimleri incelendiğinde zararının olduğu, yine davacı hakkında yapılan sosyal ekonomik araştırmada davacının başka gelirinin olduğuna ilişkin bir durumun tespit edilemediğinin anlaşıldığı ve davacının mahrum kaldığını iddia ettiği kazanca ilişkin herhangi bir delile rastlanılmadığı gerekçesiyle davacıya tutuklu kaldığı dönemde 16 yaşından büyükler için geçerli net asgari ücret üzerinden hesaplanan miktarın maddi tazminat kapsamında davacıya ödenmesine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, gözaltına alınmasına neden olan olayın cereyan tarzı, gözaltı ve tutukluluk süresi, tazminat davasının kesinleştiği tarihe kadar davacının elde edeceği parasal değer ve benzeri hususlar da gözetilmek suretiyle, hakkaniyet ölçüsünü aşmayacak bir şekilde, hak ve nesafet kurallarına uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespit edildiği anlaşıldığından davacı hakkında hükmedilen manevi tazminat miktarında isabetsizlik görülmemiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 12.12.2019 tarihli ve 2019/222 Esas 2019/195 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Mardin 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.09.2023 tarihinde karar verildi.