YARGITAY 12. CEZA DAİRESİ

12. Ceza Dairesi         2021/9255 E.  ,  2023/2796 K.
"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2019/437 E., 2020/10 K.
DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Davacı vekili 01.08.2018 tarihli dava dilekçesinde özetle; Kullanım hakkı davacıya ait olan 34/07/13094 MST markalı iş makinasının Mersin 4. Sulh Mahkemesi'nin 27.04.2009 tarih ve 2009/749 D.iş no.lu kararıyla el konulması ve devamında Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2009/733 Esas 2009/1737 Karar no.lu dosyasında aynı iş makinasının müsaderesine devam kararı verilmesi sonucu 22.01.2014 tarihine kadar müsadere edilen ve davacının kullanamadığı iş makinası sebebiyle uğradığı zarara karşılık olarak 700.000,00 TL maddi ve 300.000,00 TL manevi olmak üzere toplam 1.000.000,00 TL tazminatın işleyecek faizi ile birlikte davacıya ödenmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 26.09.2018 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın süresinde ve yetkili mahkemede açılmadığını, talep edilen tazminat miktarlarının fahiş olduğunu ve koşulları oluşmayan davanın reddi gerektiğini beyan etmiştir.

3. Kilis Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.01.2019 tarihli ve 2018/433 Esas, 2019/22 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

4. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 06.01.2020 tarihli ve 2019/437 Esas, 2020/10 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 19.11.2021 tarihli tebliğnamesi ile temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasını talep etmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Davacı vekilinin temyiz istemi; davanın süresinde olduğuna ilişkindir.

III. DAVA KONUSU
Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü
Kilis Ağır Ceza Mahkemesi gerekçesinde "... 5271 sayılı CMK'nın 141/1-e. maddesinde, kanuna uygun olarak tutuklandıktan veya yakalandıktan sonra haklarında kovuşturmaya yer olmadığına veya beraatlerine karar verilenlerin haksız tutuklama, yakalama veya el koyma nedeniyle tazminat talebinde bulunabileceklerinin ve 5271 sayılı CMK'nın 142/1. maddesinde bu tazminatın karar veya hükümlerin kesinleştiğinin ilgilisine tebliğinden itibaren 3 ay ve her halde karar veya hükümlerin kesinleşme tarihini izleyen bir yıl içinde talep edilebileceğinin belirtildiği, davacı ...'ın talep eden sıfatıyla kayıtlı bulunduğu Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/116 Esas sayılı dava dosyasının 24/09/2015 tarihinde kesinleştiği, davacının ise iş bu davayı 01/08/2018 tarihinde açtığı; bu suretle davanın CMK 142/1. maddesinde belirtilen kesinleşme tarihinden itibaren 1 yıllık hak düşürücü süre içerisinde açılmadığı anlaşılmakla, CMK'nın 142/1 maddesi gereğince davanın reddine karar verilmesi gerektiği ..." denilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü
İlk Derece Mahkemesince verilen kararla ilgili olarak, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE
1. Tazminat talebinin dayanağı olan Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/116 Esas - 2014/53 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, üçüncü kişi konumunda olan davacıya ait iş makinesine 2863 sayılı Kanun'a muhalefet suçunda kullanıldığından bahisle 27.04.2009 tarihinde el konulduğu, yapılan yargılama sonunda iş makinesini suçta kullanan şahısların mahkumiyetine iş makinesinin davacıya iadesine karar verildiği, hükmün 29.04.2015 tarihinde kesinleştiği, elkoyma tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun uyarınca yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı anlaşılmıştır.

2. Davacının iş makinesine elkonulmasına sebep suç hakkında görülen ceza davasında 22.01.2014 tarihinde verilen hükmün 29.04.2015 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun'un 142 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan "...her hâlde karar veya hükümlerin kesinleşme tarihini izleyen bir yıl içinde tazminat isteminde bulunulabilir." şeklindeki düzenleme uyarınca 1 yıllık süre geçtikten sonra 01.08.2018 tarihinde dava açıldığı göz önünde bulundurulduğunda, davacı vekilinin davanın süresinde olduğuna ilişkin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 06.01.2020 tarihli ve 2019/437 Esas, 2020/10 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kilis Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.09.2023 tarihinde karar verildi.