YARGITAY 12. CEZA DAİRESİ

12. Ceza Dairesi         2021/9080 E.  ,  2023/2733 K.
"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2020/275 E., 2020/1010 K.
DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Davacı vekili 31.12.2018 tarihli dava dilekçesinde özetle; "Müvekkilin beraatine karar verilen ceza dava dosyası kapsamında küçüğün cinsel istismarı suçundan 06.12.2006 - 03.08.2017 tarihleri arasında gözaltında ve tutuklu kalması sebebiyle 3.150,00 TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, vekalet ücreti ve yargılama giderlerinin davalıya bırakılmasına karar verilmesini arz ve talep ederiz." şeklinde beyanda bulunmuştur.

2. Davalı vekili 14.03.2019 tarihli cevap dilekçesinde özetle; "Davanın süresinde, görevli ve yetkili mahkemede açılıp açılmadığı, aynı konuda başka bir dava açılıp açılmadığı, davacının 5271 sayılı Kanun'un 144 üncü maddesinde sayılı kişilerden olup olmadığı araştırılmalıdır. Tutuklama haksız değildir. Davacı kendi kusurlu davranışlarıyla tutuklamaya neden olmuştur. Talep edilen tazminat miktarları fahiştir. Davacı yönünden tazminat isteme koşulları oluşmamıştır." şeklinde beyanda bulunmuştur.

3. Denizli 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.11.2019 tarihli ve 2018/56 Esas, 2019/167 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

4. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 12.03.2020 tarihli ve 2020/275 Esas, 2020/1010 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 15.11.2021 tarihli ve 2020/50811 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Davacı vekilinin temyiz istemi; tazminat talebinin dayanağı olan ceza dava dosyasında davacının beraatine dair karar hakkında açıkça temyiz talebinde bulunulmadığına, dosyanın Yargıtay'dan dönüşünün bekletici mesele yapılması gerekirken davanın reddine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna, ilişkindir.

III. DAVA KONUSU
Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü
Tazminat davasının dayanağı olan Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2018/334 Esas, 2018/250 Karar sayılı beraat hükmünün 17.10.2018 tarihinde verilmiş olduğu, söz konusu dosyanın Yargıtay'da olup henüz kesinleşmediği, 5271 sayılı Kanun'un 142 nci maddesinin birinci fıkrasında karar ve hükümlerin kesinleştiğinin ilgilisine tebliğinden itibaren üç ay ve her halde karar ve hükümlerin kesinleşme tarihini izleyen bir yıl içinde tazminat isteminde bulunulabileceğinin düzenlendiği, dolayısıyla tazminat isteme koşullarının henüz oluşmadığı anlaşılmakla davanın reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü
İlk Derece Mahkemesince verilen kararla ilgili olarak, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmamıştır.

IV. GEREKÇE
Tazminat talebinin dayanağı olan Denizli 2 Ağır. Ceza Mahkemesinin 2018/334 E., 2018/250 K. sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 06.12.2006 - 08.05.2007 tarihleri arasında 153 gün gözaltına ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine karar verildiği, beraat hükmünün 28.09.2020 tarihinde kesinleştiği, gözaltına alınma tarihi itibariyle davanın yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'a tabi olduğu anlaşılmıştır.

Davacı vekilinin temyiz isteği yönünden;
İncelenen dosya kapsamına göre, dava açıldığında ve hüküm kurulduğunda henüz dava açma süresi başlamamış ise de, dairemizce yapılan temyiz incelemesi sırasında, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden yapılan araştırmada, tazminat davasına konu dayanak kararın, hükümden sonra Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 2019/991 Esas, 2020/3484 Karar numaralı ilamı ile 28.09.2020 tarihinde kesinleştiği görülmekle, davaların en az giderle ve mümkün olan süratle sonuçlandırılmasını yargıya bir görev olarak yükleyen Anayasa'nın 141 inci maddesinin son fıkrası uyarınca yargılamaya devamla bir karar verilmesi gerektiği, bu kapsamda; davaya dayanak olan Denizli 2 Ağır. Ceza Mahkemesinin 2018/334 Esas, 2018/250 Karar sayılı hükmüne dair kesinleşme şerhinin Yargıtay denetimine olanak verecek şekilde aslı ya da onaylı örneği dosya içine alınarak, kesinleşme şerhinde belirtilen kesinleşme tarihinin doğru olup olmadığı, hükmün davacı (sanık) yönünden hangi tarihte kesinleştiği, 31.12.2018 tarihinde açılan tazminat davasının süresinde açılıp açılmadığının tayin ve tespit edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 12.03.2020 tarihli ve 2020/275 Esas, 2020/1010 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Denizli 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.09.2023 tarihinde karar verildi.