YARGITAY 12. CEZA DAİRESİ

12. Ceza Dairesi         2021/3805 E.  ,  2024/798 K.
"İçtihat Metni"

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık
HÜKÜM : Temyiz talebinin reddi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Diyadin Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.07.2016 tarihli ve 2015/187 Esas, 2016/88 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Diyadin Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.04.2016 tarihli ve 2015/187 Esas, 2016/88 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanunu’nun 223 üncü maddesinin 2 nci fıkrasının (b) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.
2.Diyadin Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.07.2016 tarihli ve 2015/187 Esas, 2016/88 Karar sayılı ek kararı ile müşteki Kurum vekilinin temyiz başvurusu hakkında, “temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Müşteki vekilinin temyiz nedenleri;
1.Verilen kararın usul ve Yasaya aykırı olduğuna,

2.Yeterli inceleme yapılmadan eksik inceleme ile karar verildiğine,

3. Diğer temyiz nedenlerine,
İlişkindir.

III. GEREKÇE VE KARAR
Yargılama konusu suç yönünden müşteki Kurum’un katılan sıfatının bulunmadığı bu itibarla 5271 sayılı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği bu suçtan kurulan hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, müşteki Kurum vekilinin temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

Açıklanan nedenle Diyadin Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.07.2016 tarihli ve 2015/187 Esas, 2016/88 Karar sayılı ek kararında müşteki Kurum vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.02.2024 tarihinde karar verildi.