YARGITAY 11. CEZA DAİRESİ

11. Ceza Dairesi         2022/6989 E.  ,  2023/6075 K.
"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2021/623 E., 2022/236 K.
SUÇ : Güveni kötüye kullanma
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Adana 1. Sulh Ceza Mahkemesinin, 11.06.2013 tarihli ve 2011/2157 Esas, 2013/848 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 155 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl hapis ve 600 TL adli para cezası cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
2. Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 18.10.2018 tarihli ve 2016/3406 Esas, 2018/6893 Karar sayılı kararı ile "Sanığa yüklenen güveni kötüye kullanma suçu nedeniyle, hükümden sonra 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaştırma işlemleri için gereği yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini zorunluluğu," gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.
3. Mahkemenin uzlaşmanın sağlanamaması üzerine verdiği karar bu kez Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 09.12.2020 tarihli ve 2020/4955 Esas, 2020/11822 Karar sayılı kararı ile "...Türk Ceza Kanunun 7 nci ve Ceza Muhakemesi Kanununu 251 inci maddeleri uyarınca dosyanın “Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,..." gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.
4. Bozma sonrasında Adana 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.03.2022 tarihli ve 2021/623 Esas, 2022/236 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 155 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl hapis ve 600 TL adli para cezası cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz istemi; zamanaşımı süresinin dolduğuna, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Sanığın katılana ait ...plakalı aracı bir yıllığına kiralaması, kira bedellerini ödemediği gibi aracı da teslim etmemesi biçimindeki eylemleri nedeniyle hakkında kamu davası açılmıştır.
2. Sanığın, aracın katılanın borçları nedeniyle haczedildiğinden aracı teslim edemediğini beyan ederek atılı suçlamaları kabul etmediği anlaşılmıştır.
3. Katılanın oluşu doğruladığı, aracının başkalarına satılmaya çalışıldığını öğrendiğini, aracının teslim edilmemesi üzerine kendisini borçlandırarak araca yakalama kaydı dahi koydurduğunu beyan ettiği, sanık ile aralarında geçen telefon mesajlarını dosya arasına sunduğu, başka bir dosyada beyanı alınan Mevlüt Demir isimli kişinin aracın kendisine satılmaya çalışıldığını, 15.000 TL ödemesine rağmen devrin gerçekleştirilmediğini beyan ettiği, araç kira sözleşmesinin ve katılanın borçlu olduğu icra dosyasının dosya arasında yer aldığı anlaşılmıştır.
4. Mahkeme tarafından bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda katılan beyanı, sanık savunması, telefon mesajları, kiralama sözleşmesi ve tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçu işlediği kabul edilerek temyize konu mahkumiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE
1. Katılanın tutarlı beyanlarına, dosya arasında yer alan kiralama sözleşmesine, telefon mesaj içeriklerine, icra dosyasına, suç tarihinin en lehe sözleşme tarihi olmasına ve tüm dosya kapsamına göre sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.
2. Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine ve incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir. Ancak;
Sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilamın UYAP kayıtlarına göre kesinleşme tarihinin 11.07.2007, şartlı salıverme tarihinin 15.07.2007 tarihi olduğu ve tekerrüre esas alınamayacağı hususunun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.03.2022 tarihli ve 2021/623 Esas, 2022/236 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasından tekerrür uygulamasına ilişkin paragrafın tamamen çıkarılması suretiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.09.2023 tarihinde karar verildi.