YARGITAY 11. CEZA DAİRESİ

11. Ceza Dairesi         2021/30300 E.  ,  2024/8739 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/292 E., 2016/55 K.
SUÇ : Bilişim sistemleri banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
Tarsus 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.02.2016 tarihli ve 2015/292 Esas, 2016/55 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında sanık hakkında bilişim sistemlerinin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi ve son cümlesi, 62, 52, 53 ve 58 inci maddeleri uyarınca 4 yıl hapis ve 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrüre, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz istemi gerekçesizdir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Hakkında benzer suçlardan kesinleşmiş mahkûmiyetleri ve derdest dosyaları bulunan sanığın, sahibinden.com internet sitesi üzerinden Kaş'ta kiralık yazlık ev ilanı verdiği, ilanı gören şikayetçiyle yaptıkları telefon görüşmesinde evin 10 günlüğüne kiralanması konusunda anlaştıkları, şikayetçinin sanığa 1000 TL kapora gönderdiği, paranın sanık tarafından çekildiği, şikayetçinin Kaş'a gittiğinde evin sanığa ait olmadığını öğrendiği ve sanığa bütün aramalarına rağmen ulaşamadığı, bu suretle sanığın nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediği iddiasıyla dava açılmıştır.
2.Sanık savunmasında aralarındaki kira ilişkisini kabul etmiş ancak evi kiralamaktan şikayetçinin vazgeçtiğini bu nedenle kendisinin kaparo olarak aldığı parayı iade etmediğini beyan etmiştir.
3. Mahkemesince sanığın savunması suçtan kurtulmaya yönelik olduğu kabul edilerek temyize konu mahkumiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE
1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.
2. Ancak, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 18.06.2013 tarihli ve 2013/8 Esas, 151/304 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere birden fazla tekerrüre esas alınabilecek hükümlülüğü bulunan sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanırken en ağır cezayı içeren ilâmın tekerrüre esas alınması gerekirken sanığın adli sicil kaydında yer alan ve daha ağır cezayı içeren Ankara 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/1214 Esas ve 2011/448 karar sayılı yerine daha az cezayı içeren ilâmının tekerrüre esas alınması, hukuka aykırı bulunmuş ise de söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümden yukarıda belirtilen hatalı ilama ilişkin kısmın çıkarılması ve yerine; " Ankara 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/1214 Esas ve 2011/448 karar sayılı 1 yıl hapis cezasına ilişkin ilamının" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün Tebliğname'ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığı gözetilerek, 1412 sayılı CMUK'nin 326/son ve 5275 sayılı Kanun’un 108/2. maddeleri gereğince koşullu salıverilmeye eklenecek sürenin, hatalı uygulama sonucu hükümde gösterilen ilam nedeniyle koşullu salıverilmeye eklenecek süreden fazla olamayacağı hususunun infaz aşamasında gözetilmesine,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.06.2024 tarihinde karar verildi.