YARGITAY 11. CEZA DAİRESİ

11. Ceza Dairesi         2021/26813 E.  ,  2023/5724 K.
"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2018/913 E., 2019/552 K.
SUÇ : Dolandırıcılık
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Şanlıurfa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.05.2014 tarihli ve 2013/843 Esas, 2014/448 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl hapis ve 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
2. Şanlıurfa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.05.2014 tarihli ve 2013/843 Esas, 2014/448 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 12.12.2017 tarihli ve 2017/25998 Esas, 2017/26837 Karar sayılı kararı ile görevsizlik nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.
3. Şanlıurfa 1.Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.11.2019 tarihli ve 2018/913 Esas, 2019/552 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 52 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 5.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği; mahkemece verilen mahkumiyet hükmünün bozulmasına ilişkindir

III. OLAY VE OLGULAR
1. Sanığın, suç tarihinde katılanı telefondan arayarak kendisini polis olarak tanıttığı, adına 140 adet telefon hattı açıldığını, bu hatlarla görüşme yapıldığını, bu kişileri yakalamak için verecekleri hesap numaralarına para yatırılmasını istedikleri ve katılanın sanığın hesabına 15.916,00 TL ' yi havale ettiği ve söz konusu paranın aynı gün çekildiği anlaşılmıştır.
2. Sanık savunmasında özet olarak, olayda bahsi geçen parayı Şanlıurfa ilinde bulunan Denizbank Bankasından çektiğini, adres ve kimlik bilgilerini bilmediği Kadir isimli şahsın para geleceğini ancak borcu olduğu için yardımcı olmasını istediğini, yardımcı olmak amacıyla hesabını kullandırdığını, çektiği parayı Kadir isimli şahsa verdiğini, kimseyi dolandırmadığını, suçlamayı kabul etmediğini belirtmiştir.
3. Uzlaştırma raporuna göre, taraflar arasında uzlaşmanın sağlanamadığı rapor edilmiştir.
4. Mahkemece tüm dosya kapsamına dayanılarak sanığın temyize konu dolandırıcılık suçunu işlediği sabit görülerek mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE
1. Şanlıurfa 1.Ağır Ceza Mahkemesinin , 26.11.2019 tarihli ve 2018/913 Esas, 2019/552 Karar sayılı kararında; katılanın beyanı, sanığın ikrarı, uzlaşmanın sağlanamadığına dair rapor, banka yazıları ile dosya kapsamından sanığın üzerine atılı suçun sübut bulduğu anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.
2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir, ancak;
Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin, 12.12.2017 tarihli ve 2017/25998 Esas, 2017/26837 Karar sayılı bozma kararına konu olan Şanlıurfa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.05.2014 tarihli ve 2013/843 Esas, 2014/448 Karar sayılı kararındaki 6.000,00 TL adli para cezasının 24 taksitte ödenmesine karar verildiği halde, anılan bozma kararı sonrası verilen temyize konu hükümde, 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca bozmadan önce verilen hükmün yalnız sanık tarafından temyiz edilmesi nedeniyle söz konusu taksit sayısının kazanılmış hak oluşturduğu gözetilmeden, 5.000,00 TL adli para cezasının 12 taksitte ödenmesine karar verilmesi, dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Şanlıurfa 1.Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.11.2019 tarihli ve 2018/913 Esas, 2019/552 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi uyarınca hüküm fıkrasında adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin "on iki (12)" ibaresinin çıkartılarak yerine "24" ibaresinin eklenmesi suretiyle, hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
05.07.2023 tarihinde karar verildi.