YARGITAY 11. CEZA DAİRESİ

11. Ceza Dairesi         2021/26542 E.  ,  2024/5158 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2018/343 E., 2019/584 K.
SUÇ : Dolandırıcılık
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. İstanbul 20. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.09.2013 tarihli ve 2013/95 Esas, 2013/276 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 11 ay 20 gün hapis ve 1.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
2. İstanbul 20. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.09.2013 tarihli ve 2013/95 Esas, 2013/276 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 29.05.2017 tarihli ve 2017/6541 Esas, 2017/12085 Karar sayılı kararı ile uzlaştırma hükümlerinin uygulanması gerekliliği nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.
3. İstanbul 20. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.11.2019 tarihli ve 2018/343 Esas, 2019/584 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları ve 51 inci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafinin temyiz isteği; sanığın mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak kesin delil bulunmadığına, ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakkın korunmadığına, son celse için mazeret dilekçesi göndermesine rağmen mazereti dikkate alınmadan karar verilmek suretiyle savunma hakkının kısıtlandığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Katılan ...'in yanına gelen açık kimlik ve adres bilgileri tespit edilemeyen kişilerin kendilerini polis olarak tanıttıkları, katılan adına Yapı Kredi Bankasında açılan hesaptan terör örgütü üyelerine para gönderildiğini, bu kişileri yakalamak için operasyon yapacaklarını, bu sırada katılanı telefon ile yönlendireceklerini söyledikleri, akabinde katılanı telefonla arayan bir erkek şahsın ...'in TC kimlik numarasına para gödermesini istediği, katılanın da temyiz dışı sanık ... adına 15.000,00 TL yatırdığı anlaşılmıştır.
2. Hakkındaki mahkumiyet hükmü kesinleşen temyiz dışı sanık ... savunmasında; hesabına gelen parayı ortağı olan sanık ...'ın isteği üzerine bankadan çektiğini ve ...'a verdiğini beyan etmiştir.
3. Sanık ... savunmasında üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiştir.
4. Mahkemece, sanığın savunması, katılan beyanı, banka dekontları, uzlaşmanın sağlanamadığın ilişkin rapor ve tüm dosya kapsamı itibarıyla eylemin dolandırıcılık oluşturduğu kabul edilerek temyize konu mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE
1. 5271 sayılı Kanun'un 217 nci maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip yüklenen suçun sübutu yönünden vicdani kanıya ulaşan Mahkemenin kabulünde hukuka aykırılık bulunmamıştır, sanık müdafinin belgelendiremediği soyut mazeretinin reddi yönünde verilen kararda isabetsizlik görülmemesi nedeniyle, müdafiinin savunma hakkının kısıtlandığı yönündeki temyizi yerinde görülmemiştir.
2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.
3. Ancak;
a. Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, bozma öncesi kurulan hükümde sanığın 11 ay 20 gün hapis ve 1.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve yalnızca sanık müdafince temyiz edilmesine karşın, 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkı gözetilmeden hüküm kurulması,
b. Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında kasten işlenmiş suçtan dolayı hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olan ve kazanılmış hakka konu edilemeyen 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
c. 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesinin yirmi ikinci fıkrası ve bu maddeye göre çıkarılan Ceza Muhakemesinde Uzlaştırma Yönetmeliğinin 38 inci maddesindeki “Uzlaştırmacı ücreti ve diğer uzlaştırma giderleri yargılama giderlerinden sayılır, ilgili ödenekten karşılanır. Uzlaşmanın gerçekleşmesi durumunda, bu ücret ve giderler Devlet Hazinesi üzerinde bırakılır. Uzlaşmanın gerçekleşmemesi hâlinde uzlaştırmacı ücreti ve diğer uzlaştırma giderleri hakkında Kanunun yargılama giderlerine ilişkin hükümleri uygulanır." hükmü uyarınca, 13.09.2013 tarihli hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi ve sanık lehine bozulması nedeniyle, lehe bozma sonrası uzlaştırma gideri dışındaki diğer yargılama giderlerinin sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,
Hukuka aykırı bulunmuş olup bu hukuka aykırılıkların Yargıtay tarafından giderilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR
Gerekçe bölümünün (3) numaralı bendinde açıklanan nedenle İstanbul 20. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.11.2019 tarihli ve 2018/343 Esas, 2019/584 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının 6 ncı paragrafından sonra gelmek üzere "1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca kazanılmış hakkı gözetilerek sanığın 11 ay 20 gün hapis ve 1.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin ve hüküm fıkrasının 7 nci paragrafından sonra gelmek üzere" uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararından sonra oluşan duruma göre, sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ile üçüncü fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına" ibaresinin eklenmesi, yine hüküm fıkrasında yer alan yargılama giderlerine ilişkin bölüm çıkarılarak yerine "Bozma öncesi yargılama giderleri ile bozma kararı sonrası yapılan uzlaştırmacı giderinin sanıktan tahsiline " ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.04.2024 tarihinde karar verildi.