YARGITAY 11. CEZA DAİRESİ

11. Ceza Dairesi         2021/24824 E.  ,  2024/3053 K.
"İçtihat Metni"B O Z M A Ü Z E R İ N E
MAHKEMESİ: Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2017/286 E., 2018/43 K.
SUÇ : Dolandırıcılık
HÜKÜMLER: Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Ankara 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.04.2013 tarihli ve 2013/120 Esas, 2013/177 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca her bir katılana yönelik eylemleri nedeniyle ayrı ayrı 2 yıl hapis ve 5.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.
2. Ankara 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.04.2013 tarihli ve 2013/120 Esas, 2013/177 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 22.03.2017 tarihli ve 2017/696 Esas, 2017/7932 Karar sayılı kararıyla sanığın Kamu İhale Kurumunda çalıştığını söyleyerek katılanları dolandırması şeklinde vuku bulan eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 158 nci maddesinin birinci fıkrasının (L) bendi kapsamında üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesince değerlendirilmesi için bozulmasına karar verilmiştir.
3. Ankara 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.02.2018 tarihli ve 2017/286 Esas, 2018/43 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası,52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca her bir katılana yönelik eylemleri nedeniyle ayrı ayrı 2 yıl hapis ve 5.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği; uzlaştırma işlemlerinin usule aykırı yapıldığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1.Sanığın, farklı zamanlarda katılanlarla bir araya geldiği, katılan ...'a kendisinin İç İşleri Bakanlığında şoför olarak çalıştığını, eşinin de Kamu İhale Kurumunda çalıştığını, Kamu İhale Kurumunda ihaleye çıkarılan araçlardan katılana ucuza araç satın alabileceğini söylediği, bu kapsamda katılan ...'dan ruhsat işlemleri için gerekli olduğundan bahisle önce 3.000,00 TL daha sonra da 2.830,00 TL olmak üzere toplam 5.830,00 TL aldığı, sanığın katılan ...'a ise Ulaştırma Bakanlığı'nda tanıdıkları olduğunu, buradan ihaleye çıkan araçları ucuza satın alabildiğini, kendisine 3.000,00 TL vermesi halinde katılana da böyle bir araç satın alabileceğini söylediği ve katılan ...' dan da 3.000,00 TL aldığı iddia olunmuştur.
2. Mahkeme tarafından, sanığın ikrar içeren savunması, katılanların beyanları, uzlaşmanın sağlanamadığına ilişkin rapor ve tüm dosya kapsamı itibarıyla sanığın üzerine atılı suçları işlediği kabul edilerek temyize konu mahkûmiyet hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE
Yapılan duruşmaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine. ancak;
1. Gerekçeli kararda suç tarihinin , katılanların suç duyurusunda bulunduğu tarih olan 13.03.2012 olarak gösterilmesi ve dosya kapsamından suç tarihinin net olarak belirlenememesi karşısında; suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar olağanüstü dava zamanaşımının gerçekleşip gerçekleşmediği hususunda tereddüt oluştuğundan katılanların ve sanığın ifadelerinin tekrar alınarak sanığın haksız menfaat temin ettiği en son tarihinin belirlenmesinde zorunluluk bulunması bozmayı gerektirmiş,
2. Ceza Muhakemesinde Uzlaştırma Yönetmeliği ve 7201 sayılı Tebligat Kanunu (7201 sayılı Kanun) hükümleri uyarınca kendisine uzlaştırma işlemlerini gerçekleştirmek üzere dosya tevdi edilen uzlaştırmacının öncelikle uzlaştırma teklifi yapılacak ilgililere telefon, telgraf, faks, elektronik posta gibi araçlardan yararlanılmak suretiyle uzlaştırma teklifi yapmak üzere çağrı yapması, şayet belirtilen şekilde çağrı yapılamaz ise bu defa uzlaştırmacının ilgili savcılık nezdinde kurulmuş uzlaştırma bürosundan uzlaşma teklifi yapılmasını talep etmesi gerektiği, böyle bir taleple karşılaşan büronun da muhatabına ulaşamaması durumunda öncelikle muhatabın bilinen son adresine tebligat çıkartılması, tebligat yapılmadan iade edilmesi durumunda muhatabın MERNİS adresinin tespit edilerek MERNİS şerhi ile 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre tebliğ edilmesi gerektiğinin anlaşılması karşısında; bozma kararı sonrasında, yargılama konusu suçun 6763 sayılı Kanun ile uzlaştırma kapsamına alınmış olması sebebiyle dosyanın uzlaşma işlemleri için uzlaştırma bürosuna gönderildiği, uzlaştırma raporu ve eklerinin incelenmesinde; uzlaştırmacı tarafından katılanlar ve sanığa uzlaştırma formlarının bizzat tebliğ edildiği, katılan ... ve sanığa tebliğ edilen formların tebliğ edilemeden iade edildiği ve bu şekilde uzlaşmanın sağlanamadığı belirtilmiş ise de; uzlaştırma teklifinin yukarıda açıklandığı üzere uzlaştırma bürosu aracılığıyla 7201 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılması gerekirken, usulüne aykırı olarak düzenlenen uzlaştırma raporu esas alınarak yargılamaya devamla mahkûmiyet hükümleri kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.02.2018 tarihli ve 2017/286 Esas, 2018/43 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.03.2024 tarihinde karar verildi.