YARGITAY 11. CEZA DAİRESİ

11. Ceza Dairesi         2021/22741 E.  ,  2024/5780 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2019/46 E., 2019/352 K.
SUÇ : Dolandırıcılık
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Akçakale 1.Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.04.2014 tarihli kararıyla sanık hakkında dolandırıcılığa teşebbüs suçundan 1500TL ve 20TL adli para cezasına karar verilmiştir.
2. Yargıtay (kapatılan)15.Ceza Dairesinin 26.12.2017 tarihli kararıyla "Sanığın, emniyet mensubu olduğundan bahisle katılanı dolandırdığının iddia edilmesi karşısında; eyleminin hükümden sonra 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 14. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 158/1. maddesine eklenen (L) bendi kapsamında öngörülen nitelikli dolandırıcılık fiiline ilişkin delillerin takdiri ve değerlendirme yetki ve görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerektiği zorunluluğu," gerekçesi ile bozma kararı verilmiştir.
3. Bozma üzerine, Şanlıurfa 7.Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.05.2019 tarihli ve 2019/46 Esas, 2019/352 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılığa teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun’un (5237 sayılı Kanun) 157 inci maddesi, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62, 52, 50 inci maddeleri ve 1412 sayılı Kanunun 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca 1500TL ve 20 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafinin temyiz talebi, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Olay günü kendisini emniyet amiri olarak tanıtan kişi tarafından aranan katılanın, banka hesaplarına girildiğine inandırılarak altınlarını bozdurup , telefonda aldığı talimat üzerine sanığın Albaraka Bankasında bulunan hesabına yatırmak için bankaya gittiğinde banka görevlilerinin uyarısı üzerine dolandırıldığını anladığı iddia ve kabul olunmuştur.
2. Sanık atılı suçlamayı kabul etmemiştir.
3. Banka cevabi yazıları, kriminal raporu ve tüm dosya kapsamından mahkeme sanığın katılanı dolandırmaya teşebbüs ettiği kabulü ile sanığın mahkumiyetine karar vermiştir.
4. 254 üncü maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği, ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE
Mahkemece dosyanın uzaştırma bürosuna gönderilmesinden sonra ilk uzlaştırma teklifinin yapıldığı tarihten uzlaştırma girişiminin sonucuna kaldığı tarihe kadar 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesinin yirmibirinci fıkrası ve Ceza Muhakemesinde Uzlaştırma Yönetmeliğinin 34 üncü maddesi uyarınca zamanaşımı süresinin durduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Şanlıurfa 7.Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.05.2019 tarihli ve 2019/46 Esas, 2019/352 Kararsayılı kararında, hukuka aykırılık bulunmamıştır. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Şanlıurfa 7.Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.05.2019 tarihli ve 2019/46 Esas, 2019/352 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.04.2024 tarihinde karar verildi.