YARGITAY 11. CEZA DAİRESİ

11. Ceza Dairesi         2021/22722 E.  ,  2024/4284 K.
"İçtihat Metni"B O Z M A Ü Z E R İ N E
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2018/39 E., 2019/303 K.
SUÇ : Dolandırıcılık
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. İstanbul 53. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2015 tarihli ve 2012/398 Esas, 2015/65 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52, 58 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis ve 1.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
2. İstanbul 53. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2015 tarihli ve 2012/398 Esas, 2015/65 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan)15. Ceza Dairesinin 11.12.2017 tarihli ve 2017/26274 Esas, 2017/26542 Karar sayılı kararı ile uzlaştırma hükümlerinin uygulanması gerekliliği nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.
3. İstanbul 53. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.05.2019 tarihli ve 2018/39 Esas, 2019/303 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52, 58 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis ve 1.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği; suç kastının olmadığına, bu nedenle verilen kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
Sanığın olay tarihinde, taksi şoförü olarak çalışan şikayetçinin taksisine müşteri olarak bindiği, sanığın şikayetçiden 200,00 TL vermesini geri döndüklerinde kendisine fazlası ile iade edeceğini belirttiği, şikayetçinin de bu parayı sanığa verdiği, sanığın taksiden inerek bir binaya girip çıktığı, tekrar geri gelerek taksiye bindiği, ... semtine geri geldiklerinde bu kez sanığın şikayetçinin cep telefonunu geri getirmek üzere istediği, kendi telefonunu da garanti olarak şikayetçiye bırakıp oradan ayrıldığı ve geri dönmediği, sanığın telefonu satmak isterken kolluk görevlileri tarafından yakalandığı, şikayetçiye ait telefonun da sanıkta ele geçirildiği olayla ilgili olarak açılan kamu davasında; sanık savunmasında dolandırıcılık kastıyla hareket etmediğini beyan etmiş ancak Mahkemece sanığın savunması, şikayetçi beyanı ve tüm dosya kapsamı ile sanığın atılı suçu işlediği kabul edilmiş, taraflar arasında uzlaşmanın sağlanamadığına dair rapor dosyaya ibraz edilmiş ve sanık hakkında temyize konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul 53. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.05.2019 tarihli ve 2018/39 Esas, 2019/303 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.03.2024 tarihinde karar verildi.