YARGITAY 11. CEZA DAİRESİ

11. Ceza Dairesi         2021/1316 E.  ,  2024/2001 K.
"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2014/397 E., 2016/131 K.
SUÇ : Resmi belgede sahtecilik
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
Ankara 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.03.2016 tarihli ve 2014/397 Esas, 2016/131 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası,43, 62, 52, 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 8 ay 15 gün hapis ve 1500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz istemi gerekçesizdir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Ankara Milli Eğitim Müdürlüğü'nde müstahdem olarak çalışan sanığın , hakkında başlatılan icra takipleri nedeniyle maaşına konulan hacizleri kaldırmak için sahte haciz fek yazıları düzenleyip 24.07.2013 tarihinde kurumun sistemine sokmak suretiyle resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği iddiasıyla dava açılmıştır.
2. Sanık sahte belgeleri kuruma kendisinin sunduğunu ikrar etmiştir.
3. 30.11.2015 tarihli bilirkişi raporunda belgelerin külliyen sahte olarak tanzim edildikleri ve aldatıcılık niteliklerinin bulunduğu kanaati bildirilmiştir.
4. Mahkemece sanığın atılı suçu işlediği kabul edilerek temyize konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE
1. Suça konu belgelerin gerçek olup olmadığının İl Milli Eğitim Müdürlüğü tarafından ilgili icra dairelerine sorulmasından sonra sahte olduklarının tespit edildiği dosya kapsamından anlaşılmakla, kurumun haciz fek yazılarının doğruluğunu menşeinden araştırma yükümlülüğü bulunup bulunmadığı sorularak, belgenin doğruluğunun araştırılması zorunluluğu bulunduğunun tespiti hâlinde, suça konu belgeler hukuki sonuç doğurmayacağından yüklenen suçunun unsurları itibarıyla oluşmayacağı; mutad araştırma yükümlülüğü olmadığının tespiti hâlinde ise, belgede sahtecilik suçlarında aldatıcılık niteliğinin bulunup bulunmadığının takdir ve tespitinin hâkime ait olduğu dikkate alınarak, belge asılları duruşmaya getirtilerek gözlem yapılıp özelliklerinin duruşma tutanağına yazılması, aldatıcılık niteliklerinin bulunup bulunmadığının gerekçeli kararda tartışılması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve incelemeyle hüküm kurulması,
2. Kabule göre de;
a. Sanığın suça konu belgeleri aynı anda kuruma sunduğu ve farklı tarhilerde düzenlendiklerine dair delil bulunmadığı anlaşıldığından sanığın eylemlerinin tek suç oluşturduğu gözetilmeden zincirleme suç hükümleri uygulanarak fazla ceza tayini,
b. 5237 sayılı Kanun'un 204 üncü maddesinin birinci fıkrasında yaptırım olarak sadece hapis cezası düzenlenmiş olmasına rağmen sanık hakkında hapis cezasının yanında adli para cezasına da hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayini,
c. Suça konu belgelerin akıbeti hakkında karar verilmemesi,
Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.03.2016 tarihli ve 2014/397 Esas, 2016/131 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.02.2024 tarihinde karar verildi.