YARGITAY 10. CEZA DAİRESİ

10. Ceza Dairesi         2023/9693 E.  ,  2023/9065 K.
"İçtihat Metni"

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddiyle hükümlerin onanması

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ
A. İstanbul 19. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.11.2019 tarihli ve 2019/361 Esas, 2019/526 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) ve (b) bendi, beşinci fıkrası, 43 üncü maddesi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkraları ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 25 yıl 9 ay 10 gün hapis ve 51.540,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 10.03.2020 tarih ve 2020/14 Esas, 2020/683 Karar sayılı kararı ile, sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve re'sen de istinafa tabi olan hükümlerdeki hukuka aykırılık düzeltilerek, hükümlere yönelik sanıklar ve müdafilerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.
C. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi kararının, sanıklar ve müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 18.06.2021 tarihli ve 2020/13444 Esas, 2021/7756 Karar sayılı kararı ile;
"1. İstanbul Olay Yeri İnceleme Şube Müdürlüğü'nün 06.08.2019 tarihli yazı cevabından, adli emanetin 2017/16449 sırasında kayıtlı mühürlü bez torba içerisinden uyuşturucu maddenin içinde bulunduğu cips poşeti, beyaz çizgili kağıt ve bantın çıkmaması sebebiyle parmak izi incelemesinin yapılmadığının anlaşılması karşısında, söz konusu ambalajların bulunduğu yerin araştırılması, ambalajlar temin edilip parmak izleri bulunduğunun tespit edilmesi halinde, bu izlerin sanıklara ait olup olmadığının belirlenmesi amacıyla Adli Tıp Kurumu veya uzman bir kurum ya da kuruluşa inceleme yaptırılmasının sağlanması,
2. 10.04.2017 tarihinde sanıklardan uyuşturucu madde satın alma eylemleri nedeniyle haklarında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan ayrıca soruşturma yapılan ..., ..., ... ve ...'un bu eylemleri nedeniyle yapılan soruşturma ve kovuşturmayla ilgili dava dosyalarının aslı ya da denetime imkan verecek şekilde onaylı örneklerinin dosya içerisine konulması, davaya konu olaya ve sanıklara ilişkin beyanlarının tespit edilmesi,
3. Haklarında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan işlem yapılan ..., ..., ... ve ...'un yakalamasını gerçekleştiren, sicil numaraları belirtilen, daha önce dinlenen ... dışındaki tutanak tanıkları gerektiğinde dinlendikten sonra sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Kabule göre,
4. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanması ile ilgili olarak hükümden sonra 15.04.2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile yapılan değişiklikler nedeniyle sanıkların durumlarının yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,
5. 5237 sayılı TCK'nın 54/4 üncü maddesi yerine, 54 üncü maddesi uyarınca müsadere kararı verilmesi" nedenleriyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.
D. İstanbul 19. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.05.2022 tarihli ve 2021/317 Esas, 2022/219 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) ve (b) bendi, beşinci fıkrası, 43 üncü maddesi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkraları ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 25 yıl 9 ay 10 gün hapis ve 51.540,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
E. İstanbul 19. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.05.2022 tarihli ve 2021/317 Esas, 2022/219 Karar sayılı kararının, sanıklar ve müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 15.11.2022 tarihli ve 2022/12208 Esas, 2022/11716 Karar sayılı kararı ile;
"Bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde kurulan hükmün incelenmesinde;
Kendilerinde uyuşturucu ve uyarıcı madde ele geçmeyen sanıkların savunmalarının aksine, haklarında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan işlem yapılan ..., ..., ... ve ...'den ele geçen uyuşturucu maddeler ile park içerisindeki trafonun arka tarafından ele geçirilen uyuşturucu maddelerle ilgileri olduğuna dair, tutanak tanığı ...'nin beyanları ve tanık Doğan'ın sonradan döndüğü müdafiisiz kolluk beyanı dışında, her türlü şüpheden uzak, kesin ve yeterli delil bulunmadığı gözetilmeden, sanıkların beraatleri yerine mahkûmiyetlerine karar verilmesi," nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.
F. İstanbul 19. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.02.2023 tarihli ve 2023/10 Esas, 2023/101 Karar sayılı kararı ile, önceki hükümde direnilmesi ile sanıklar hakkında, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) ve (b) bendi, beşinci fıkrası, 43 üncü maddesi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci,

ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 25 yıl 9 ay 10 gün hapis ve 51.540,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
G. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özetle; sanıkların beraat etmesi gerektiğine ilişkin ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükümlerin onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
A. Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle; bozma ilamında belirtildiği üzere, sanıklar hakkında ayrı ayrı beraat kararı verilmesi gerekirken bozma ilamına direnilerek mahkûmiyet hükmü tesis edilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.
B. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle;
1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,
2. Mahkemenin önceki kararında direnmesini gerektirecek yeni bir olgu söz konusu olmadığına, yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, ilişkindir.
C. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle;
1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,
2. Sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak delil bulunmadığına, bozma ilamı sonrası yeni delil elde edilemediğine, bozma ilamında belirtildiği üzere beraat kararı verilmesi gerektiğine, ilişkindir.
D. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle;
Mahkemenin önceki kararında direnmesini gerektirecek yeni bir olgu söz konusu olmadığına, yeterli ve somut delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
Her ne kadar sanıklar hakkındaki mahkûmiyet hükmünün, temyiz incelemesi sonucunda bozulmasına karar verilmiş ise de, olayın başlangıcının ihbara dayanması, tutanak tanığı ... M.'nin olaya, oluşa ve ara yakalamalara uygun genel anlatımın ötesinde ayrıntılı ve ısrarlı beyanları, kesintisiz bir
biçimde gözleme faaliyetini gerçekleştirmesi, yapılan keşif sonucu bizzat tanık ...'un bulunduğu noktadan sanıkların eylemlerinin net bir şekilde gözlemlenebildiğinin anlaşılması, tanık ...'un olay tarihi itibariyle polis olması, sanıklarla olay öncesine ilişkin bir husumetinin veya irtibatının olmaması, parkta ele geçen uyuşturucu maddeler ile ara yakalaması yapılan tanıklar üzerinde ele geçirilen uyuşturucu maddelerin aynı neviden olması, her üç sanıkta da bozuk paralar halinde fazlaca miktarda para bulunmuş olması hususları bütün olarak dikkate alındığında sanıklara mahkûmiyet kararı verilmesi gerekirken, sanıklar hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine yönelik bozma kararına direnilmesine karar verilmiştir. Bu sebeplerle sanıkların üzerlerine atılı ve eylemlerine uyan 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca cezalandırılmalarına, ele geçirilen uyuşturucu maddelerin sentetik kannobionid sınıfından olması ve sanıkların uyuşturucu madde sattıkları yerin 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi kapsamında sayılan yerlere 200 metreden yakın olması karşısında aynı eylemde birden fazla ağırlaştırıcı sebebin bulunması dikkate alınarak cezalandırılırken alt sınırdan uzaklaşılarak cezalandırılmalarına ve cezalarında yarı oranında artırım yapılmasına, sanıkların eylemlerinin aynı amaca yönelik olduğu dikkate alındığında 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca cezalarında artırım yapılamasına, sanıkların aynı suçu değişik zamanlarda işlendikleri anlaşılmakla aynı kanun'un 43 üncü maddesi uyarınca cezalarında artırım yapılmasına ve sanıklar hakkında takdiri indirim de uygulanmak suretiyle sanıkların mahkûmiyetlerine karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
Mahkemenin direnme kararı, Dairemizin 15.11.2022 tarihli ve 2022/12208 Esas, 2022/11716 Karar sayılı bozma ilamında belirtilen nedenlerle yerinde görülmemiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle direnme kararı yerinde görülmediğinden Dairemizin, 15.11.2022 tarihli ve 2022/12208 Esas, 2022/11716 Karar sayılı bozma kararının, oy birliğiyle DÜZELTİLMESİNE YER OLMADIĞINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince direnme kararını incelemek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE,
25.10.2023 tarihinde karar verildi.