YARGITAY 10. CEZA DAİRESİ

10. Ceza Dairesi         2023/5957 E.  ,  2024/584 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2022/220 E., 2023/7 K.
SUÇ : Kenevir ekme
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.08.2015 tarihli ve 2015/2800 Esas, 2015/6535 Soruşturma sayılı iddianamesi ile sanığın 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun 23 inci maddesinin beşinci fıkrasının ikinci cümlesi ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Trabzon 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.11.2016 tarihli ve 2015/1093 Esas, 2015/1275 Karar sayılı kararı ile sanığın izinsiz hint keneviri ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının 2 nci cümlesi, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

C. Trabzon 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.11.2016 tarihli ve 2015/1093 Esas, 2015/1275 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 17.02.2022 tarihli ve 2021/809 Esas, 2022/1688 Karar sayılı kararı ile;

"Yapılan arama üzerine dikili olarak ele geçirilen farklı boylardaki kenevirlerden olgunlaştıklarında elde edilecek esrar miktarı ile dosya içerisindeki diğer bilgi ve belgelere göre, sanığın eyleminin 2313 sayılı Yasanın 23. maddesinin 5. fıkrasının 1. cümlesinde düzenlenen esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunu mu yoksa aynı fıkranın 2. cümlesinde düzenlenen münhasıran kendi kullanımı için kenevir ekme suçunu mu oluşturduğuna ilişkin delilleri tartışma ve değerlendirme görevinin suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la 2313 sayılı Kanun'un 23. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte, üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilip görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla hüküm kurulması" nedeniyle diğer yönleri incelenmeksizin hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

D. Bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde; Trabzon 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.04.2022 tarihli ve 2022/290 Esas, 2022/372 Karar sayılı kararı ile sanığın eyleminin değerlendirilmesi, yetki ve görevinin Ağır Ceza Mahkemesine ait olması, gerekçesiyle görevsizlik kararı verilerek dosya görevli Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmiştir.

E. Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.01.20223 tarihli ve 2022/220 Esas, 2023/7 Karar sayılı kararı ile sanığın münhasıran kendi ihtiyacı için esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının 2. cümlesi ve 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası, 58 inci maddesi uyarınca 10 ay yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet Savcısı temyiz sebepleri özetle;

Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Kolluk kuvvetlerince adli bir olay nedeniyle sanığın ikamet ettiği adresine kaçak olması nedeniyle yakalamak amacıyla gidildiğinde kendisine ait bahçesinde yapılan araştırmada 35 kök ekili hint keneviri tespit edildiği olayda, uzmanlık raporunda; sanık ile ilgili olduğu belirtilen 33,2 gram ağırlığındaki toprak numunesinde uyuşturucu maddelerin ortak maddesi olan THC kalıntısı bulunduğunun belirtilmesi ancak kaç gram esrar elde edilebileceğinin belirtilmemesi, sanığın kenevir ekimi sonucunda elde edeceği esrarı başkasına satma, devir veya tedarik etme hususunda herhangi bir davranış içine girdiğine yönelik dosya kapsamında her hangi bir delilin bulunmaması ve ekili vaziyette ele geçen kenevir bitkilerinin yanında hasadı yapılmış bitkilerin bulunmaması, esrar elde etmek amacıyla sökülmüş, kopartılmış ya da kurumaya bırakılmış kenevir elde edilmemesi ve tüm dosya kapsamı bir bütün halinde değerlendirilerek, sanığın "Kendi İhtiyacı İçin Esrar Elde Etme Amacıyla Hint Keneviri Ekme" eylemini gerçekleştirdiği değerlendirilmiştir gerekçesi ile mahkûmiyetine karar verildiği görülmüştür.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın ikametinin bahçesinde dikili olarak ele geçirilen farklı boylarda toplam 35 kök kenevirden, olgunlaştıklarında elde edilecek esrarın, kişisel kullanımı için gerekli miktardan çok fazla olacağı dikkate alınarak, sanığın eyleminin 2313 sayılı Yasa'nın 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının 2. cümlesinde düzenlenen münhasıran kendi kullanımı için kenevir ekme suçu olarak değerlendirlip hüküm kurulması hukuka aykırı görülmüştür.

Kabule göre;

2. Kısa süreli hapis cezasına ilişkin olarak hükümden sonra; 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrasında 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun'la yapılan değişiklik ve sözü edilen maddenin altıncı fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ile eklenen cümle dikkate alınarak, sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceğinin, 5237 sayılı Kanun’un 50 nci maddesi uyarınca adli para cezası seçenek yaptırımına ya da seçenek tedbirlerden birisine çevrilip çevrilmeyeceğinin, tartışılıp değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.01.2023 tarihli ve 2022/220 Esas, 2023/7 Karar sayılı kararının 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliği ile BOZULMASINA,

Sanık hakkında Trabzon 5. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen ilk hükümde aleyhe temyiz olmadığı için, 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca sonuç ceza yönünden sanığın KAZANILMIŞ HAKKININ SAKLI TUTULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.01.2024 tarihinde karar verildi.