YARGITAY 10. CEZA DAİRESİ

10. Ceza Dairesi         2023/15646 E.  ,  2023/10328 K.
"İçtihat Metni"

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Adalet Bakanlığının 25.10.2021 tarihli ve 2021/17771 sayılı evrakı ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.11.2021 tarihli ve 2021/132089 sayılı tebliğnamesiyle Karacabey 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.11.2020 tarihli ve 2017/543 Esas, 2020/866 Karar sayılı kararının kanun yararına bozulması talebi üzerine, Dairemizin 27.04.2022 tarihli ve 2021/19056 Esas, 2022/5668 Karar sayılı kararı ile, mahsup sonucu 5 ay hapis cezasına hükmedilmesi yerine hesap hatası yapılarak 3 ay hapis cezasına karar verilmek suretiyle eksik ceza tayin edilmesi kanuna aykırı olduğundan kararın, kanun

yararına bozulmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine karar verildiği ,
Sanık hakkında kanun yararına bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesine temyiz sebeplerine yer verilmediği, ancak hükmün kanun yoluna müracaata ilişkin kısmında temyiz başvurusunda temyiz nedenlerinin gösterilmesi, gösterilmemiş ise temyiz başvuru süresinin bitiminden itibaren 7 gün içinde temyiz nedenlerini gösteren dilekçenin verilmesi gerektiğine ve 7 günlük sürenin hak düşürücü vasfı yönünde bir şerh bulunmadığından sanığın yanıltılması nedeniyle temyiz incelemesinin yapılması gerektiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı anlaşıldığından; yapılan ön inceleme neticesinde, gereği düşünüldü;
I. HUKUKÎ SÜREÇ
A. Sanık hakkında, 05.03.2016 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Karacabey Cumhuriyet Başsavcılığının 21.04.2016 tarihli ve 2016/729 Soruşturma, 2016/447 Esas, 2016/445 sayılı iddianamesi ile Karacabey 2. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açılmış, Karacabey 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.03.2017 tarihli ve 2016/356 Esas, 2017/123 Karar sayılı kararı ile; sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiş, karar Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf edilmiştir.
B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 09/.06.2017 tarihli ve 2017/1087 Esas, 2017/1199 Karar sayılı kararı ile, "UYAP kaydı incelendiğinde, 22.02.2016 tarihli eyleminden dolayı 15.12.2016 tarihinde iddianame düzenlendiği,incelenen dosyanın iddianame tarihi ise 21.04.2016 olup 22.02.2016 ve 05.03.2016 tarihli eylemler açısından hukuki kesintinin 21.04.2016 tarihinde gerçekleştiği, 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin uygulanması gerektiği, Bursa 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/986 Esas sayılı davası ile birleştirilmesi gerektiği" gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

C. Bozmadan sonra, Karacabey 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 20.11.2020 tarihli ve 2017/543 Esas, 2020/866 Karar sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve Bursa 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/986 Esas, 2017/698 Karar sayılı kararı ile verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının mahsubu ile sonuç olarak 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, karar 12.01.2021 tarihinde istinaf edilmeksizin kesinleşmiştir.
D. Adalet Bakanlığının 25.10.2021 tarihli ve 2021/17771 sayılı evrakı ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.11.2021 tarihli ve 2021/132089 sayılı tebliğnamesiyle Karacabey 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.11.2020 tarihli ve 2017/543 Esas, 2020/866 Karar sayılı kararının kanun yararına bozulması talebi üzerine, Dairemizin 27.04.2022 tarihli ve 2021/19056 Esas, 2022/5668 Karar sayılı kararı ile, mahsup sonucu 5 ay hapis cezasına hükmedilmesi yerine hesap hatası yapılarak 3 ay hapis cezasına karar verilmek suretiyle eksik ceza tayin edilmesi kanuna aykırı olduğundan kararın kanun yararına bozulmasına, 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine karar verilmiştir.
E. Kanun yararına bozmadan sonra, Karacabey 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.04.2023 tarihli ve 2022/1108 Esas, 2023/646 Karar sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve Bursa 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/986 Esas, 2017/698 Karar sayılı kararı ile verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının mahsubu ile sonuç olarak 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanığın 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kazanılmış hakkı gözetilerek "3 ay hapis cezası" olarak infazına karar verilmiştir.
F. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özetle; temyiz isteminin reddi yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık "temyiz hakkını kullanmak istediğini" belirterek hükmü temyiz etmiştir.
III. OLAY VE OLGULAR
Sanığın, 05.03.2016 tarihinde uyuşturucu madde kullandığının teknik yöntemlerle tespit edildiği,

böylelikle sanığın üzerine atılı kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği, Bursa 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/986 Esas, 2017/698 Karar kararına konu suç tarihinin 22.02.2016 olduğu, iddianame tarihinin 15.12.2016 olduğu, inceleme konusu dosyada suç tarihinin 05.03.2016, iddianame düzenleme tarihinin 21.04.2016 olduğu, her iki eylemin ilk iddianame tarihi olan 21.04.2016 tarihinden önce işlendiği, eylemler arasında hukuki kesinti bulunmadığı, eylemlerin zincirleme suç oluşturduğu kabul edilerek cezalandırılmasına karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE

Sanığın 02.05.2023 tarihli dilekçesinde "dosyamı istinaf etmek istiyorum" şeklindeki temyiz talebinin, maddi hukuka ilişkin geçerli bir temyiz nedeni olarak kabul edilemeyeceği, 5271 sayılı Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verilmediği ancak hükmün kanun yoluna müracaata ilişkin kısmında temyiz başvurusunda temyiz nedenlerinin gösterilmesi, gösterilmemiş ise temyiz başvuru süresinin bitiminden itibaren 7 gün içinde temyiz nedenlerini gösteren dilekçenin verilmesi gerektiğine ve 7 günlük sürenin hak düşürücü vasfı yönünde bir şerh bulunmadığından sanığın yanıltılması nedeniyle temyiz incelemesinin yapılması gerektiği anlaşıldığından tebliğnamedeki aksi yöndeki görüşe iştirak olunmamıştır.

1. Karacabey 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.04.2023 tarihli ve 2022/1108 Esas, 2023/646 Karar sayılı kararında, hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Karacabey 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.04.2023 tarihli ve 2022/1108 Esas, 2023/646 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.11.2023 tarihinde karar verildi.