YARGITAY 10. CEZA DAİRESİ

10. Ceza Dairesi         2022/4109 E.  ,  2024/786 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2018/729 E., 2019/1437 K.
SUÇ : İzinsiz kenevir ekme
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddiyle hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ
A. Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.12.2017 tarihli ve 2017/369 Esas, 2017/353 Karar sayılı kararı ile sanığın münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu esrarı elde etmek amacı ile kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun’un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının ikinci cümlesi, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
B. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 11.09.2019 tarihli ve 2018/729 Esas, 2019/1437 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularına ilişkin olarak 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanığın esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun’un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, ancak ilk derece mahkemesince verilen kararların sanık lehine istinaf edildiği ve ceza miktarının sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiği anlaşılmakla, sanığa verilen cezanın ilk derece mahkemesince verilen ceza miktarına indirilerek sanığın neticeten 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eylemin kullanmak için kenevir ekme suçunu oluşturacağına ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Temyizin kapsamına göre;
A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü
Sanığın eniştesi olan temyiz dışı diğer sanık ...'nın evi ve müştemilatında 28.06.2017 tarihinde yapılan arama sonucunda, evinin bahçesinde dikili vaziyette 350 kök hint keneviri bitkisi ile daralı ağırlığı 1940 gram gelen kurutulmuş kenevir bitkisinin ele geçirildiği, uzmanlık raporuna göre, ele geçirilen madddelerin hint keneviri bitkisi olduğu ve uyuşturucu maddelerden olan esrarın elde edilebileceğinin tespit edildiği, her ne kadar sanığın 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü
fıkrası ve 2313 sayılı Yasa'nın 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi gereğince cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmış ise de, yapılan yargılama sonucunda sanığın uyuşturucu madde ticareti yaptığına ilişkin iletişimin tespiti, tanık beyanı ve fiziki takip gibi herhangi bir delilin dosya kapsamına yansımadığı, alınan kriminal raporda bu bitkilerden elde edilecek esrar miktarının 151.5 gram ve 188 gram olarak belirtilmiş olması nedeniyle bu miktarın kişisel kullanım sınırı içerisinde değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.
B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü
Bölge Adliye Mahkemesince, dikili vaziyette 350 kök hint keneviri bitkisi ile daralı ağırlığı 1940 gr gelen kurutulmuş kenevir bitkisinin de ele geçirilmiş olması, sanık ...'nun kenevirleri içmek amacıyla kendisinin ektiğini beyan etmesine rağmen idrar tahlilinde uyuşturucu madde kalıntısına rastlanmaması, arama tutanağı içeriği, tüm dosya kapsamı ve Yargıtay'ın emsal uygulamaları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın ticari amaçla esrar elde etmek amacıyla kenevir ektiği, böylelikle üzerine atılı 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesinde düzenlenen suçu işlediği kanaatine varıldığı gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, arama kararında bir hukuka aykırılık bulunmadığına, delillerin hukuka uygun olarak toplandığına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 11.09.2019 tarihli ve 2018/729 Esas, 2019/1437 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
24.01.2024 tarihinde karar verildi.