YARGITAY 1. CEZA DAİRESİ

1. Ceza Dairesi         2023/7138 E.  ,  2024/2828 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2010/25 E., 2013/7 K.
SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama
HÜKÜM : Mahkûmiyet

Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 23.06.2014 tarihli ve 2014/11089 Esas, 2014/24854 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 08.09.2023 tarihli ve KD-2023/74993 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308/1. maddesi uyarınca yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ
Sanığın hükmün verildiği tarihte başka suçtan aynı yerdeki Marmara (5) Nolu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunduğu ve duruşmalardan bağışık tutulma talebi bulunmadığı halde duruşmaya getirilmesi ya da SEGBİS aracılığıyla duruşmaya katılımının sağlanması gerekirken yokluğunda mahkûmiyetine karar verilerek 5271 sayılı Kanun'un 196. maddesine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması nedeniyle mahkumiyet hükmünün bozulması talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE
1. Hüküm tarihinde Marmara (5) Nolu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan, 15.05.2012 tarihli dilekçesi ile duruşmalara katılma iradesini ortaya koyan sanık duruşmaya getirtilmeden ya da SEGBİS sistemi aracılığıyla duruşmada hazır edilmeksizin hakkında mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Ludi/İsviçre, B. No: 12433/86, 15/06/1992 P. 49/50; Artico/İtalya, B. No: 6694/74, 13/5/1980 P. 33; Sejdovic/İtalya, B. No: 56581/00, 1/3/2006 P. 81) kararlarında belirtildiği üzere savunma hakkı kısıtlanarak Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 196. maddesine muhalefet edilmesi nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

2. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas ve 2017/247 sayılı Kararında belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı Kanun'un 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P. 67) kararında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve 5271 sayılı Kanun'un 226. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması, hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR
1. Gerekçe bölümünde (1) numralı paragrafta belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 23.06.2014 tarihli ve 2014/11089 Esas, 2014/24854 Karar sayılı onama ilâmının KALDIRILMASINA,

3. Gerekçe bölümünde savunma hakkı bakımından açıklanan nedenlerle Bakırköy 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.01.2013 tarihli ve 2010/25 Esas, 2013/7 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği İtirazname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.04.2024 tarihinde karar verildi.