YARGITAY 1. CEZA DAİRESİ

1. Ceza Dairesi         2023/2944 E.  ,  2024/3603 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2022/816 E., 2022/1645 K.
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Siirt 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.03.2022 tarihli ve 2022/40 Esas, 2022/251 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1-3a, 87/2-b ve 53. maddeleri uyarınca 9 yıl 27 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 30.11.2022 tarihli ve 2022/816 Esas, 2022/1645 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın yaralama kastıyla hareket etmediğine, taksirle sorumluluğunun bulunmadığına, suçun manevi unsurunun oluşmadığına, sanığın cezalandırılmasında mağdurun çelişkili beyanları dışında somut delil bulunmadığına, katılan hakkında düzenlenen adlî rapora ve haksız tahrike ilişkindir.

III. GEREKÇE
Olay tarihinde sanık ile katılanın evli oldukları, sanığın, katılanla ikamet ettikleri evin kapısını çaldığında geç açılmasına sinirlendiği, bunun üzerine taraflar arasında çıkan tartışmada, sanığın lavaboda bulunan kapıya tekme attığı, kapının katılanı kaşından yaraladığı, akabinde sanığın katılanı beden yoluyla ve duvara vurmak suretiyle, hayatî tehlike geçirecek, yüzünde sabit iz oluşacak ve dalağının alınması sebebiyle organlarından birinin işlevinin sürekli yitirilmesi niteliğinde yaraladığı olayda;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından kasten yaralama suçunun kanunî tanımındaki unsurların bilinerek ve istenerek gerçekleştirildiğinin saptandığı, suçun manevi unsuru olan kastın somut olayda mevcut olduğu, hükme esas alınan adlî raporların yeterli olduğu, mevcut delillerle mahkûmiyet hükmü kurulmasında isabetsizlik bulunmadığı, katılandan kaynaklanan ve sanığa yönelen haksız söz ve davranış bulunmadığı, haksız tahrik şartlarının gerçekleşmediği anlaşılmakla, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 30.11.2022 tarihli ve 2022/816 Esas, 2022/1645 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Siirt 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.05.2024 tarihinde karar verildi.