YARGITAY 1. CEZA DAİRESİ

1. Ceza Dairesi         2023/1116 E.  ,  2024/2758 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2019/3837 E., 2021/1213 K.
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.2018 tarihli ve 2018/11-38 Esas, 2018/113 Karar sayılı kararı uyarınca, yerel mahkemece verilen beraat kararı kaldırılarak istinaf mercii tarafından mahkûmiyet kararı verilmesi suretiyle hüküm türü değiştirildiğinden kararın temyiz kanun yoluna tabi olduğu belirlenerek inceleme yapılmıştır.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Gaziosmanpaşa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.09.2019 tarihli ve 2018/129 Esas, 2019/573 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılana karşı kasten yaralama suçundan, açılan kamu davasında sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi gereğince beraatine karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 22.04.2021 tarihli ve 2019/3837 Esas, 2021/1213 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusu üzerine 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasıyla sanık hakkında katılana karşı neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 37/1, 86/1-3-e, 87/3, 29/1, 62/1, 53, 58. maddeleri uyarınca 1 yıl 4 ay 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın atılı suçu işlemediğinden bahisle beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE
1.Olay tarihinde sanık ile katılan arasında sanığın katılanın ikametinin yanındaki parkta alkol alması nedeniyle sözlü bir tartışma yaşandığı, bu tartışmadan sonra katılanın evinden sigara içmek için kapının önüne çıktığı sırada sanık ile kimlikleri tespit edilemeyen iki kişiyi kapının önünde beklerken gördüğü, sanığın yanındakilere ''işte buydu'' diyerek silahını çıkardığı ve yanındaki kimliği tespit edilemeyen diğer sanığa verdiği, bunun üzerine katılanın sanığa müdahale ettiği, bu arbede sırasında sanığın katılana kafayla vurduğu, sanığın yanındaki kimliği tespit edilemeyen diğer kişinin de yumrukla vurduğu ve üç şahsın da katılanın evinin yakınlarında bulunan ormanlık alana doğru kaçtıkları, katılanın kaçan sanık ve yanındakilerin peşinden koştuğunda sanık ve yanındakilerin bulunduğu yerden açılan ateş sonucu alınan kati doktor raporuna göre hayati tehlike oluşturmayacak, basit bir tıbbi müdahale ile giderilemeyecek, kemik kırığının yaşam fonksiyonlarını ağır (5) derecede etkileyecek nitelikte yaralandığı anlaşılmıştır.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, sanığa iftira atması için bir sebep bulunmayan mağdurun aşamalarda alınan beyanlarında sanığın yanında iki kişi ile gelerek kendisini darp ettiği ve kendisine ateş ettiklerine ilişkin beyanı karşısında sanığın soruşturma evrakları tefrik edilen diğer sanıklarla birlikte fikir ve eylem birliği içerisinde iştirak halinde katılanın yaralanmasına sebebiyet verdikleri anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 22.04.2021 tarihli ve 2019/3837 Esas, 2021/1213 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Gaziosmanpaşa 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.04.2024 tarihinde karar verildi.