YARGITAY 1. CEZA DAİRESİ

1. Ceza Dairesi         2022/9657 E.  ,  2024/1665 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2020/1433 E., 2021/830 K.
SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edildi.

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Ankara 31. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.09.2020 tarihli ve 2020/187 Esas, 2020/235 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 24.03.2021 tarihli ve 2020/1433 Esas, 2021/830 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafinin temyiz sebepleri; öldürme kastının bulunmadığından bahisle suç vasfına, meşru müdafaa hükümlerinin uygulanması gerektiğine ve eksik inceleme ile karar verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
Temyizin kapsamına göre;
A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü
1. Mağdur ...'ın dava dışı tanık ... ile evli olduğu, tanık... ile sanık ... arasında 2020 yılı ocak ayında duygusal yakınlaşmanın başladığı, bu kapsamda...'ın sanıkla mesajlaşmaya başladıkları, 14.01.2020 günü...'ın telefonunundaki bu mesajları eşi olan müştekinin görmesi ve sanık ile bağlantıya geçmesi ile aralarında o tarihten beri husumetin oluştuğu, hatta müştekinin yine telefon ile sanığa gönderdiği tehdit ve hakaret içerikli mesajlar nedeniyle ayrı bir adli soruşturmanın yürütüldüğü, olay günü olan 06.02.2020 günü saat 21.00 sıralarında sanığın berber dükkanında tıraş olmakta iken müştekinin gelerek kendisini dışarı çağırdığı, aralarında yine tartışmanın başladığı, olay yerine sanığın anne ve babasının da geldiği. mağdurun hakaret ve tehdit içerikli sözlerinin belli bir süre devam ettiği ve sanığa yumruk vurması üzerine, sanıkla müşteki arasında kavganın başladığı, sanığın ise üzerinde taşıdığı adli emanete kayıtlı bıçağı çıkartarak müştekiyi sol göğüs altı ve sol sırt bölgesinden bıçakla vurarak yaraladığı anlaşılmıştır.

2. Adli Tıp Kurumu tarafından tanzim olunan 05.08.2020 tarihli rapor, sanık savunması, tanık anlatımları, olay yeri inceleme raporu, olay yeri krokisi, uzmanlık raporları, nüfus ve adli sicil kayıtları ile kolluk tutanakları dava dosyasında mevcuttur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü
İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE
1. Sanığın, mağdurun eşiyle, onun evli olduğunu bildiği halde görüşmesi ve mağdurun bu ilişkiyi öğrendiğinde sanığa tehdit ve hakaret içeren mesajlar göndermesinde, ilk haksız hareketin sanıktan mağdura yöneldiği ve mevcut durumda haksız tahrikte dengenin sanık lehine bozulmuş sayılamayacağı gözetilmeden, sanık hakkında koşulları oluşmayan haksız tahrik hükmünün uygulanması suretiyle eksik ceza tayini, hukuka aykırı bulunmuş ise de aleyhe temyiz bulunmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.
2. İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, eksik araştırmanın bulunmadığı, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, mağdur tarafından sanığa yönelmiş, gerçekleşen ve gerçekleşmesi veya tekrarı muhakkak olan haksız bir saldırıyı o anki hal ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde defetme zorunluluğu altında bulunmadığından hukuka uygunluk nedenlerinden biri olarak 5237 sayılı Kanun’un 25 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen meşru savunma ve aynı Kanun’un 27 nci maddesinde düzenlenen ''Sınırın aşılması" koşullarının oluşmadığı, mağdurdaki yaralanmanın niteliği, darbe sayısı, hedef alınan bölgeler dikkate alındığında suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olarak tayininde isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından temyiz sebeplerinin incelenmesinde eleştiri nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 24.03.2021 tarihli ve 2020/1433 Esas, 2021/830 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda eleştiri nedeni dışında hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara 31. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.03.2024 tarihinde karar verildi.