YARGITAY 1. CEZA DAİRESİ

1. Ceza Dairesi         2022/10389 E.  ,  2023/5331 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2016/224 E. 2016/370 K.
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzelterek onama

Karar tarihinde ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan sanığın yokluğunda verilen kararın, 5271 sayılı Kanun’un 35 nci maddesinin üçüncü fıkrasındaki "İlgili taraf serbest olmayan bir kişi veya tutuklu ise tebliğ edilen karar, kendisine okunup anlatılır." şeklindeki düzenlemeye uygun şekilde tebliğ edilmesi gerektiği halde, sadece tebliğ - tebellüğ tutanağı tutulması suretiyle yapılan tebliğ işleminin usulüne uygun olmadığı ve yine kararda başka suçtan ceza infaz kurumunda olması nedeniyle 5271 sayılı Kanun’un 263 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca bulunduğu ceza infaz kurumu veya tutukevi müdürüne beyanda bulunmak suretiyle ya da dilekçe vererek kanun yoluna başvurabileceğinin açıklanmaması suretiyle yanılgıya sebebiyet verildiği anlaşılmakla sanığın öğrenme üzerine temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek, temyiz isteminin süreden reddine dair 22.03.2021 tarihli ek kararın kaldırılması suretiyle yapılan incelemede;
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği
temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Nazilli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.05.2016 Tarihli ve 2016/224 Esas, 2016/370 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralamaya teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 35 nci maddesinin ikinci bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 ncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 nci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz sebepleri suç kastı ile hareket etmediğine, hakkında taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine, vesaireye ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Sanık ile mağdurun Sultanhisar Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulundukları, olay tarihinde yaşanan bir tartışma sırasında sanığın elinde bulunan çay bardağını mağdura fırlattığı ancak isabet ettiremediği, sanığın bu suretle kasten yaralamaya teşebbüs suçunu işlediği kabul edilmiştir.
IV. GEREKÇE
1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından bilerek, isteyerek ve yaralama kastı ile gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.
2. Sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilamın sanığın 18 yaşından küçükken işlemiş olduğu suça dair mahkumiyet olduğu ve 5237 sayılı Kanun'un 58 nci maddesinin beşinci fıkrası gereğince tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuşsa da bu aykırılık Yargıtay tarafından düzeltilmiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan şartları oluşmadığı halde tekerrür hükümleri uygulanması nedeniyle Nazilli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.05.2016 Tarihli ve 2016/224 Esas, 2016/370 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin
paragrafın çıkartılması suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
14.09.2023 tarihinde karar verildi.