YARGITAY 9. CEZA DAİRESİ

9. Ceza Dairesi         2023/12483 E.  ,  2024/3113 K.
"İçtihat Metni"

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2023/37 E., 2023/28 K.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ-OLAY VE OLGULAR
Sanık hakkında mağdureye karşı çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile "TCK'nun 103/1,1c,3, 103/3-c, 43, 53, 63" maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.10.2022 tarihli ve 2021/499 Esas, 2022/375 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile mağdureye karşı çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının üçüncü cümlesi, üçüncü fıkrasının (c) bendi, 43 ve 62 nci maddesi uyarınca 18 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluklarına dair verilen kararın o yer Cumhuriyet savcısı, sanık müdafii, katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
A. Sanık ve Müdafiinin Temyiz İstemi
Dosyada mahkumiyet kararı verilebilmesi için yeterli delil bulunmadığı halde mahkumiyet kararı verilmesinin yasaya aykırı olduğuna, mağdurenin beyanları arasında çelişki bulunduğuna, masumiyet karinesi gereği beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi
Sanığa üst sınırdan ceza verilmesi ve taktiri indirim uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

C. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi
Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanmasının yasal olmadığını ve lehlerine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE
5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294 üncü maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve temyiz dilekçelerinde belirtilen nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olduğu, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükme yönelik sanık ve müdafii, katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 18.01.2023 tarihli ve 2023/37 Esas, 2023/28 Karar sayılı kararında sanık ve sanık müdafii, katılan mağdure vekili ile katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.04.2024 tarihinde karar verildi.