YARGITAY 9. CEZA DAİRESİ

9. Ceza Dairesi         2021/5443 E.  ,  2024/2939 K.
"İçtihat Metni"

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2014/234 E., 2015/21 K.
SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR
Sanık hakkında mağdure sayısınca çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Manavgat 2. Ağır Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında atılı suçlardan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca iki kez 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği
Sanığın atılı suçları işlediğine dair yeterli delil bulunmadığına, kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna ve re'sen tespit edilecek hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE
1. 5271 sayılı Kanun'un 217 nci maddesinin birinci fıkrasında “Hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir. Bu deliller hâkimin vicdanî kanaatiyle serbestçe takdir edilir” ve bu kapsamda mahkemece mağdurelerin verdikleri görüntülü ifade CD’sinin duruşmada taraflarla birlikte izlenerek taraflardan diyecekleri sorulduktan sonra varsa çelişkilerin giderilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi hukuka aykırılık olarak saptanmıştır.
Kabule göre;
2.Oluşa uygun kabule göre sanığın, mağdure Alisa'ya karşı bedensel temasta bulunmaksızın gerçekleşen eylemin 5237 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinde düzenlenen cinsel taciz suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

3.Suç tarihinde sanığın, mağdure Polina'ya yönelik gerçekleştirdiği eylemlerin sarkıntılık düzeyinde kalıp kalmadığına ilişkin hukuki nitelendirmenin yapılarak hüküm kurulması gerekirken, sanığın eyleminin sarkıntılık aşamasında kalıp kalmadığı kararda tartışılmadan yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Manavgat 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.01.2015 tarihli ve 2014/234 Esas, 2015/21 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye farklı gerekçe ile uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

01.04.2024 tarihinde karar verildi.