YARGITAY 2. CEZA DAİRESİ

2. Ceza Dairesi         2023/16263 E.  ,  2024/3709 K.
"İçtihat Metni"

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 1994/540 E., 1995/162 K.
HÜKÜMLÜ : ...
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Edirne 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.06.1995 tarihli, 1994/540 esas, 1995/162 karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında hırsızlık suçundan 765 sayılı TCK'nın 493/1, 522/1. maddeleri gereğince 6 yıl 8 ay hapis cezasına karar verildiği, bu kararın hükümlünün temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, 13.05.1997 tarih, 1197/5315 esas sayılı kararı ile hükmün onanmasına karar verildiği, Savcılık makamınca 5237 sayılı TCK yönünden hükmün uyarlanmasının talep edilmesi üzerine mahkemece duruşma açılarak, 30.05.2007 tarihli ek karar ile hükümlünün yokluğunda, hükümlünün üzerine atılı hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-d, 143. maddeleri gereğince 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, ek karar hükümlünün adresine Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre 21.02.2008 de tebliğ edildiği ancak hükümlünün bu tarihte Denizli D Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olduğu, hükümlü müdafiinin 24.02.2023 tarihinde hükmün tebliğ edilmediği, temyiz edemedikleri şeklindeki isteminin eski hale getirme ve temyiz mahiyetinde olduğu ve 5271 sayılı CMK'nın 42. maddesine göre hükmün temyizi aşamasında ileri sürülen eski hale getirme istemi hakkında Dairemizce ve öncelikle karar verilmesi gerektiği ve 16.03.2023 ve sonraki tarihli ek kararın yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
1- 5237 sayılı TCK’nın 7/2 ve 5252 sayılı Kanun’un 9/3. maddesi uyarınca hükümlü yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, anılan Kanun’un 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 492 ve 493. maddelerinde yer alan suçların öğelerinin farklı olduğu nazara alınıp; somut olayda, hükümlünün şikâyetçiye ait iş yerine gece sayılan zamanda, sağlam ve muhkem olan asma kilidini keserek girmek suretiyle hırsızlık yapması şeklindeki eyleminin, 765 sayılı TCK’nın 493/1, 522. maddelerinde yazılı suçu, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun yanı sıra, aynı Kanun’un 116/2-4, 119/1-c ve 151/1. maddelerine uyan iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu; suç tarihi itibarıyla mala zarar verme suçunun da uzlaşma kapsamında olduğu da gözetilerek 5271 sayılı CMK’nın 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaştırma işlemleri yapılıp; sonucuna göre de 765 sayılı TCK ile 5237 sayılı TCK’nın ilgili maddeleri uyarınca ayrı ayrı uygulamalar yapılıp, cezalar belirlenerek, sonuç cezaların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasanın belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturma ile denetime olanak vermeyecek şekilde hüküm kurulması;
2- Kabule göre de;
Şikâyetçinin iş yerinden derilerin çalındığı olayda, hırsızlık suçundan hükümlünün eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesi kapsamında kabul edilmesi gerekirken, suç vasfının değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun’un 142/1-d. maddesi gereğince uygulama yapılması,
Bozmayı gerektirmiş, hükümlü müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 05.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.