YARGITAY 12. CEZA DAIRESI

12. Ceza Dairesi         2025/131 E.  ,  2025/4189 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2024/143 E., 2024/257 K.
HÜKÜM : Davanın kısmen kabulü
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi

Davacının tazminat talebi hakkında dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükmün; davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı ve tutukluluk nedeniyle 100.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile davacının gözaltında kaldığı 25.02.2017-10.03.2017 tarih aralığını kapsayan 13 gün bakımından1.300 TL manevi tazminatın 25.02.2017 tarihinden işleyecek yasal faizi, taleple bağlılık gereği 15.03.2017-15.07.2017 tarih aralığını kapsayan 122 gün bakımından 12.400,00 TL manevi tazminatın 15.03.2017 tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Dairemizce davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükmün bozulmasına karar verilmiş, bozma üzerine yapılan yargılamada davanın kısmen kabulü ile 25.02.2017-10.03.2017 tarih aralığını kapsayan 13 gün bakımından 6.066 TL manevi tazminatın ve taleple bağlılık gereği 15.03.2017-15.07.2017 tarih aralığını kapsayan 122 gün bakımından 53.300 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, 6.066 TL bakımından 25.02.2017 tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesine, 59.906 TL bakımından 15.03.2017 tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davalı vekilinin temyiz isteminin kesinlik sınırı itibariyle reddi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Davalı vekilinin temyiz sebepleri; kararın eksik araştırmaya dayalı olduğuna, hükmedilen tazminat miktarının fazla olduğuna ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU
İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Çorum 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/118 Esas – 2019/388 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının suç işlemek amacıyla örgüt kurma, ihaleye fesat karıştırma ve rüşvet alma suçlarından 25.02.2017-10.03.2017 tarihleri arasında 13 gün gözaltında, 15.03.2017-15.09.2017 tarihleri arasında ise 184 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, hakkında suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma, ihaleye fesat karıştırma ve rüşvet alma suçlarından kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükümlerinin 02.12.2019 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen beraat hükümlerinin davacı asile tebliğ edilmediği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı tarafından aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, tutukluluk süresinin infaz gördüğü ve mahsuba konu yapılmadığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR
Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.07.2023 gün ve 2023/2-191 Esas, 2023/703 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, 6100 sayılı HMK'da ilk derece mahkemesince verilen kararların temyiz edilmesi hâlinde kesinlik sınırının tespitine dair açık bir hüküm bulunmadığından HMK’nın 341/2. fıkrasındaki düzenlemenin dikkate alınması gerektiği, kanun yolu başvuru sınırlarının, başvurulacak kanun yoluna göre değil kararı veren mahkemeye göre belirlenmesi gerektiği, bu halde hüküm tarihinde HMK'nın 341/2. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının 28.250 TL olduğu anlaşıldığından hükmün davalı açısından kesin olmaması sebebiyle tebliğnamedeki davalı vekilinin temyiz istemlerinin kesinlikten reddine dair düşünceye iştirak edilmemiştir.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, davalı vekilinin sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Davacının lehine iki ayrı dönem tutukluluk süresi bakımından 6.066 TL ve 53.300 TL manevi tazminata hükmedilmiş olmasına karşın, maddi hata sonucu toplam tazminat miktarının "59.366 TL" yerine "59.906 TL" olarak yazılması ve ikinci dönem bakımından faiz başlangıç tarihinin belirlendiği kısımda 53.300 TL yerine, 59.906 TL bakımından 15.03.2017 tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesine karar verilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1-f maddesi gereği hüküm fıkrasının manevi tazminata ilişkin kısmında yer alan "toplamda 59.906 TL" ve "59906 TL'lik kısım için ise 15.03.2017 tarihinde itibaren yasal faiz yürütülmesine" ibarelerinin çıkarılarak yerine sırasıyla "toplamda 59.366 TL" ve "53.300 TL'lik kısım için ise 15/03/2017 tarihinde itibaren yasal faiz yürütülmesine" ibarelerinin eklenmesi suretiyle oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
22.04.2025 tarihinde karar verildi.